“یادآوری روزهای سخت”
پخش دوباره فیلم سینمایی عقابها و دیدن صحنه هایی از آن، مرا به روزگار جنگ برد.آن روزها که این فیلم چنان در جان و جهان هر ایرانی نفوذ میکرد و ما با شوق در مدرسه، پلان به پلان آن را بارها و بارها، تکرار می کردیم و به خود می بالیدیم. اگرچه این فیلم سرگذشت خلبان یدالله شریفی راد بوده است که خودش سرنوشت تلخی پیدا کرد و امروزه در کانادا و در یک فروشگاه کار می کند اما با کودکی ما و حماسه سازیهای دوران جنگ، عجین شده است. این رخداد، بهانه ای شد تا به یاد بیاوریم که ۳۱شهریور سالروز تجاوز دژخیمان بعثی به این خاک پاک است.و هفته دفاع مقدس، یادآوری سلحشوری نسل جگرآور و دلاوری که برای پاسداری از شرف و کیان ایران زمین، بلندترین چکامه های پایداری را سر دادند. فصل درخشانی که تاریخ، در برابر شجاعت و وطن دوستی شان، هماره با بزرگی از آنان یاد خواهد کرد. این هفته گرامیداشت رشادت زنان و مردانی است که خون دادند تا خاک ما، پابرجا بماند. همان دژخیمان بی رحمی که بر دیوارهای خرمشهر با غرور نوشته بودند:” جءنا لنبقی(آمده ایم که بمانیم) اما تاریخ گواهی خواهد داد که جوانان ما رفتند تا آنان را بیرون بریزند و این خاک همچنان، بخشی از وطن بماند. از رسانه های خود، گزارش هواشناسی خرمشهر را پخش می کردند! صدها جنایت غیرقابل باور، مرتکب شدند! کودکان و زنان و پیران و سالخوردگان را به ناجوانمردانه ترین شکل، سلاخی کردند اما، با سرشکستگی و خواری، بیرون رانده شدند. از هر گرایش و تبار سیاسی که باشیم بر ما واجب تاریخی است که یاد آن هنگامه ی سخت را ارچ بگذاریم و همه آنانیکه برای پاسداری از این سرزمین و شرف ایران و ایران زمین، با اندامهایی رعنا رفتند و با مشتی خاکستر و پلاکی سوخته به خانه بازآمدند را گرامی بداریم. در درازنای تاریخ، این سرزمین، هرگاه که مورد یورش دزخیم بوده است زنان و مردان دلاورش، دلاوری کرده اند تا آن را به نسلهای بعدی به امانت وانهند. حمیدی شیرازی در وصف دلاوری سلطان جلال الدین خوارزمشاه در شعر (امواج سند) سروده که:” به مستی بر سر هر قطعه زین خاک / خدا داند چه افسرها که رفته” از هر زاویه ای که باور داریم و هر گرایش سیاسی که فکر می کنیم وطن و وطن دوستی، از باارزش ترین آموزه های ملی، اخلاقی، فرهنگی و تاریخی ما باید باشد. ایران، مادر همه ماست و این مادر دیرسال با همه رنجها و سختی ها، فرزندانش را در دامان پاکش، پرورانده و بدانها می بالد.امید که همه ما فرزندان شایسته ای برای این مادر داغدار و رنج دیده باشیم.
بهرام براتی
